Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
9 / 3 / 2020

Στο προηγούμενο post είχα υποσχεθεί πως θα σας πω πώς να εξάγετε οποιονδήποτε τυχαίο αριθμό χρησιμοποιώντας ζάρια. Και αυτό θα κάνω τώρα. (Έτσι, επειδή είναι καλύτερα να ρίχνεις ζάρια απ’το να αφήνεις τα media να σου τρώνε συνέχεια τον εγκέφαλο για τον κορονο(α)ιό.)

Κατά πρώτον, πρέπει να έχεις υπόψη σου τα πολυεδρικά ζάρια. Αν όχι, τότε ρίξε μια ματιά εδώ για να μάθεις τι είναι.

Μπορείς, βέβαια, να εξάγεις οποιονδήποτε τυχαίο αριθμό και με απλά εξάπλευρα ζάρια (θα καταλάβεις γιατί) αλλά τα πολυεδρικά βοηθάνε – πολύ.

Η πιο απλή περίπτωση είναι η εξής: Θέλεις μια κλίμακα που δεν υπάρχει σε κανένα γνωστό ζάρι. Πχ, από το 1 έως το 9. Τι κάνεις; Ρίχνεις ένα δεκάπλευρο ζάρι κι αν φέρει 10 το ξαναρίχνεις. Παρομοίως, αν θέλεις έναν αριθμό από το 1 έως το 17, ρίχνεις ένα εικοσάπλευρο ζάρι κι αν φέρει 18+ το ξαναρίχνεις.

Μα, αυτό είναι «σωστό» ως μέθοδος; Απόλυτα σωστό είναι, γιατί ο κάθε αριθμός έχει τις ίδιες πιθανότητες να προκύψει, ασχέτως αν ξαναρίχνεις για να βγάλεις έξω τους άχρηστους αριθμούς.

Υπάρχουν, όμως, και πιο πολύπλοκες περιπτώσεις. Ας πούμε ότι θέλεις αριθμό από το 1 ώς το 40. Τι κάνεις; Το 40 είναι πολλαπλάσιο του 20. Άρα θες δύο φορές ένα εικοσάπλευρο ζάρι, έτσι; Αν όμως ρίξεις δυο εικοσάπλευρα ζάρια και τα προσθέσεις, εκτός του ότι δεν θα πάρεις ποτέ αριθμό 1, δεν είναι ίσες οι πιθανότητες να έρθουν όλοι οι αριθμοί. Οι αριθμοί γύρω από το 10 έχουν τρομερά μεγαλύτερες πιθανότητες να προκύψουν σε σχέση με αυτούς στα άκρα, γύρω από το 2 και το 40.

Μπορείς, όμως, να κάνεις το εξής: Ρίχνεις μαζί ένα εξάπλευρο ζάρι και ένα εικοσάπλευρο. Αν το εξάπλευρο φέρει από 1 έως 3, τότε ισχύει το αποτέλεσμα του εικοσάπλευρου. Αν το εξάπλευρο φέρει από 4 έως 6, ισχύει το αποτέλεσμα του εικοσάπλευρου συν 20. Έτσι, δημιουργείς τυχαίο αριθμό από 1 έως 40, και οι πιθανότητες είναι ίδιες να προκύψει ο κάθε αριθμός. Γιατί; Επειδή, σύμφωνα με τους νόμους των πιθανοτήτων, για να προκύψει ο κάθε αριθμός χρειάζεσαι ένα στα δύο (1/2) και ένα στα είκοσι (1/20). Όταν έχουμε «και» σημαίνει πολλαπλασιασμός των πιθανοτήτων, άρα: 1/2 * 1/20 = 1/40. Ο κάθε αριθμός έχει πιθανότητα ένα στα σαράντα να προκύψει – όπως πρέπει.

Παρομοίως μπορείς να εξάγεις και πιο δύσκολες περιπτώσεις αριθμών. Πχ, από 1 έως 36. Χρειάζεσαι ένα δωδεκάπλευρο ζάρι και ένα εξάπλευρο. Αν το εξάπλευρο φέρει 1-2, τότε ισχύει το αποτέλεσμα του δωδεκάπλευρου. Αν φέρει 3-4, τότε δωδεκάπλευρο + 12. Αν φέρει 5-6, τότε δωδεκάπλευρο + 14.

Δηλαδή, σε όλες τις περιπτώσεις χρειάζεσαι ένα ζάρι που σου δίνει τον απλό αριθμό και ένα ζάρι-μπαλαντέρ που σου δίνει τα πολλαπλάσια.

Δες ένα ακόμα πιο πολύπλοκο παράδειγμα (που δεν είναι και τόσο πολύπλοκο αν καταλάβεις την όλη λογική που περιγράφω). Ας πούμε ότι θες να πάρεις αριθμό από 1 έως 36 χρησιμοποιώντας μόνο εξάπλευρα ζάρια. Το ένα ζάρι είναι ο κανονικός αριθμός, το άλλο ο μπαλαντέρ. Κι ακολουθείς τον εξής πίνακα (αριστερή στήλη το αποτέλεσμα του μπαλαντέρ, δεξιά ο αριθμός που προσθέτεις στο κανονικό ζάρι – πάντα πολλαπλάσιος του 6).

1 => 0
2 => +6
3 => +12
4 => +18
5 => +24
6 => +30

Με αυτό τον τρόπο δημιουργείς τυχαίο αριθμό από 1 έως 36 χρησιμοποιώντας μόνο εξάπλευρα ζάρια. Η πιθανότητα να έρθει ο κάθε αριθμός είναι 1 στα 36, γιατί: 1/6 * 1/6 = 1/36.

Και τι γίνεται αν θέλουμε, πχ, αριθμό από το 1 έως το 43; Μπορείς αυτόν να τον εξάγεις έτσι;

Ορισμένες φορές ωφελεί να είσαι πιο απλός. Ρίχνεις ένα εκατοστάπλευρο ζάρι και το διαιρείς δια δύο (στρογγυλοποίηση πάντα προς τα πάνω), παίρνοντας έτσι αριθμό από 1 έως 50. Αν έρθει πάνω από 43, απλά ξαναρίχνεις.

Το πώς φτιάχνεις εκατοστάπλευρο ζάρι είναι αρκετά γνωστό (μπορείς να το βρεις εύκολα και στο Διαδίκτυο) αλλά για όσους δεν ξέρουν: Ρίχνεις δύο δεκάπλευρα ζάρια, θεωρώντας πως το ένα είναι οι δεκάδες και το άλλο οι μονάδες. Οπότε αν το ένα δείξει 3 και το άλλο 8, έχεις αποτέλεσμα 38. Αν και τα δύο δείξουν 0 (10), έχεις αποτέλεσμα 100.

Πώς, όμως, μπορείς να εξάγεις τεράστιους τυχαίους αριθμούς; Πχ, από το 1 ώς το 1345;

Κατά πρώτον, μπορείς να φτιάξεις ζάρι με χίλιες πλευρές όπως και με εκατό πλευρές. Ρίχνεις 3 δεκάπλευρα ζάρια απλώς. Επομένως, έχεις αριθμό από 1 έως 1000, εύκολα. Για να πας μέχρι το 2000, χρειάζεσαι ένα ζάρι-μπαλαντέρ. Αν αυτό το ζάρι φέρει, πχ, μονά, έχεις +0· αν φέρεις ζυγά, έχεις +1000. Ρίχνεις έτσι ένα ζάρι με 2000 πλευρές, κι αν φέρεις πάνω από 1345, ξαναρίχνεις.

Με αυτή τη μέθοδο μπορείς να πάρεις οποιονδήποτε τυχαίο αριθμό χρησιμοποιώντας απλά, πολυεδρικά ζάρια.

 

 

Επίσης . . .

Η Ψυχεδελική Παράδοση στη Φανταστική Λογοτεχνία


Πριν από κάποιο καιρό, είχα γράφει ότι η φανταστική λογοτεχνία είναι αρκετά βασισμένη στη ρομαντική παράδοση. Αλλά, φυσικά, δεν είναι βασισμένη μόνο σ’αυτήν. Είναι εξίσου βασισμένη και στην ψυχεδελική παράδοση.

Όταν πολύς κόσμος ακούει για «ψυχεδελική παράδοση», συνήθως σκέφτεται δύο πράγματα – ή, ίσως, τρία. Το πρώτο είναι το ψυχεδελικό ρεύμα του ’60, με τους χίπηδες, τη ροκ μουσική, και όλα τα σχετικά. Το δεύτερο είναι τα ναρκωτικά – γενικά κι αόριστα – όπως έχει καταντήσει να ονομάζονται συλλήβδην όλες οι ψυχοτρόπες ουσίες. Αυτοί που σκέφτονται το πρώτο είθισται να το σκέφτονται με κάπως καλό τρόπο. Αυτοί που σκέφτονται το δεύτερο είθισται να το σκέφτονται ως κάτι το κακό. Τίποτα από τα δύο δεν είναι αλήθεια, ακριβώς· και τα δύο βασίζονται σε προκαταλήψεις.

Το τρίτο που μπορεί να σκέφτονται κάποιοι (πιο «ψαγμένοι») είναι η παράδοση του σαμανισμού, που ναι μεν υπάρχει και στα βιβλία του Καστανέντα αλλά είναι, ουσιαστικά, πολύ αρχαία παράδοση. Υπήρχε ακόμα και στην αρχαία Ελλάδα, φυσικά. (Τι νομίζετε ότι έκαναν στο Μαντείο των Δελφών; Έπαιζαν τάβλι;)

Η φανταστική λογοτεχνία, όσον αφορά την ψυχεδελική παράδοση, δεν βασίζεται σε κάτι συγκεκριμένο από αυτά. Βασίζεται σε όλα συγχρόνως, και σε ακόμα περισσότερα, αν το παρατηρήσεις λίγο στο βάθος – αλλά, δυστυχώς, οι πιο πολλοί δεν το παρατηρούν. Αυτό είναι ένα στοιχείο της φανταστικής λογοτεχνίας που, αν και πολύ βασικό, συχνά παραβλέπεται, ή περνά παράπλευρα χωρίς ιδιαίτερο σχολιασμό.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Νοεμβρίου (4/11)


RIP Patrick Stewart (X-Men, Star Trek, & άλλα) — RævJäger (μουσική: dungeon synth, ατμοσφαιρική, μελωδική) — Syd Mead (φουτουριστικοί πίνακες ) — Marigold Santos (σουρεαλιστική, ψυχεδελική τέχνη) — Οι αντιδράσεις στη διακοπή του AO3 — Συμπαντικός Τρόμος (Cosmic Horror) — Ταινίες με μάγισσες — Βαμπίρ του διαστήματος — MAME32 Plus! Plus! (παλιά, κλασικά Arcade) — Ζωγραφική φαντασίας στο heavy metal — Salvator Rosa (τέχνη) — Gray Morrow (κι άλλη τέχνη) — A. E. Van Vogt (σε κόμιξ) — Real-ESRGAN-ncnn-vulkan (μηχανή τεχνητής νοημοσύνης για μεγέθυνση εικόνων) — Πολλά ακόμα καταφτάνουν στο LinX

 

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα, Ξανά


Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια του προηγούμενου: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα. Εν μέρει, μου έδωσε έμπνευση να το γράψω κάποιος που ανέφερε κάτι σε ένα από τα σόσιαλ μύδια. Και λέω εν μέρει γιατί δεν χρειάζομαι ποτέ και πολλή έμπνευση για να γράψω για τη στίξη. Έχω μια σχέση αγάπης-μίσους μαζί της. Ξεκίνησα να γράφω ως τελείως άσχετος με τη στίξη, μην έχοντας ιδέα ποια θα μπορούσε ποτέ να ήταν η χρήση της άνω τελείας: ίσως ακόμα και του κόμματος. Έφτασα σε σημείο να νομίζω ότι έβαζα σωστά τη στίξη, αλλά απλά το νόμιζα μόνο. Και κατέληξα να συμπεράνω πόσο ανόητος είσαι όταν νομίζεις ότι «ξέρεις» τη χρήση της στίξης, και πόσο υποκειμενική μπορεί να είναι η στίξη. Αλλά όχι και στα πάντα. Υπάρχουν κι ορισμένα σταθερά πράγματα. Και υπάρχει και μια κάποια... αισθητική. Ναι, αισθητική.

Έτσι, γράφουμε τώρα συνέχεια του προηγούμενου άρθρου γιατί, πολύ απλά, το θεωρώ ενδιαφέρον να γράψω συνέχεια. Και έχει νόημα. Ακολουθήστε με...

Σχετικά με την παύλα μπορεί να υπάρξει ένα ερώτημα: Γιατί να μην κολλά επάνω στις λέξεις; Να, για παράδειγμα, δες τι γίνεται με όλα τα άλλα σημεία στίξης: κολλάνε επάνω στις λέξεις. Η παύλα γιατί να μην κολλά; Στο πηγάδι κατούρησε;

Το θέμα είναι το εξής: όλα τα άλλα σημεία στίξης (εκτός, ίσως, από το θαυμαστικό) είναι αρκετά παλιά. Η παύλα – εκτός αν κάνω τρομερό λάθος – είναι πιο πρόσφατη. Δεν υπήρχε παλιά. Και, παρότι ουσιαστικά συντακτικό σημείο στίξης (όχι σχολιαστικό, όπως το θαυμαστικό), είναι κάπως ιδιαίτερο, και έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Ακόμα και σαν να ήταν σχολιαστικό!

Η παύλα, σε κάποια κείμενα, μπορεί να βρεθεί να αντικαθιστά μέχρι και την τελεία, ή μπορεί να μπαίνει και μαζί με την τελεία. Ή όπου αλλού μπορείς να διανοηθείς. Πολλοί πιστεύουν, δε, ότι χρησιμοποιείται απλώς για να τονίσει την επόμενη λέξη, ή φράση: ή τη λέξη, ή φράση, που κλείνεται ανάμεσα στις παύλες.

Επικρατεί μια σύγχυση.

Αλλά, στην πραγματικότητα, σύγχυση δεν υφίσταται. Είναι συντακτικό σημείο στίξης, ουσιαστικά, όχι σχολιαστικό.

Όλα τα άλλα σημεία στίξης κολλάνε επάνω στις λέξεις, ναι. Αλλά κολλάνε ανεξαιρέτως (πλην της παρένθεσης) στο τέλος της λέξης, ποτέ στην αρχή. Κόμμα, τελεία, άνω τελεία, ερωτηματικό, θαυμαστικό... τα έχετε δει ποτέ στην αρχή; Πάντα στο τέλος κολλάνε.

Και ρωτάω τώρα: Η παύλα πού κολλάει; Στην αρχή, ή στο τέλος;

[Συνέχισε να διαβάζεις]